120 męczenników chińskich (znani również jako Augustyn Zhao Rong i Towarzysze; , pinyin: Zhōnghuá xùndào shèngrén) – grupa 120 świadków wiary (87 Chińczyków i 33 europejskich misjonarzy), którzy ponieśli śmierć męczeńską na terenie Chin między 1648 a 1930 rokiem i zostali zaliczeni w poczet świętych Kościoła katolickiego 1 października 2000 r. przez papieża Jana Pawła II.
W gronie męczenników znajduje się 6 biskupów, 24 księży (w tym 4 chińskich księży diecezjalnych), 7 kleryków, 1 brat zakonny, 7 sióstr zakonnych oraz 75 osób świeckich (mężczyzn, kobiet i dzieci, w tym katechistów oraz katechumenów). Najmłodszy z męczenników miał 9 lat, a najstarszy 79.
Wspomnienie liturgiczne w kalendarzu rzymskim przypada 9 lipca (wspomnienie dowolne).
Tło historyczne i fale prześladowań Działalność chrześcijańska w nowożytnych Chinach spotykała się ze zmiennym nastawieniem władz cesarskich. Po okresie względnej tolerancji za panowania pierwszych cesarzy dynastii Qing, w 1724 r. cesarz Yongzheng oficjalnie zakazał praktykowania chrześcijanizmu, uznając je za heterodoksyjną sektę zagrażającą ładowi społecznemu.