Uwielbienie po Komunii – w Kościele katolickim element obrzędów komunijnych w Liturgii eucharystycznej. Modlitwa wielbiąca Boga za dar Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym.
Historia Kościół w pierwszych wiekach kładł duży nacisk na element dziękczynny w liturgiiB. Nadolski „Liturgika” Didache datowane na początek II wieku lub przełom I i II wiekuks. I. Pawlak „Muzyka liturgiczna po Soborze Watykańskim II w świetle dokumentów Kościoła.” poucza, by dziękować Bogu za życie, wiarę i nieśmiertelność przyniesione przez Jezusa Chrystusa. Święty Jan Chryzostom, żyjący na przełomie IV i V wieku, piętnował tych, którym brakowało czasu na dziękczynienie. Rozwój modlitw dziękczynnych widoczny jest przede wszystkim w kościele wschodnim. W liturgii rzymskiej ograniczono się do dziękowania za uczynienie godnym przyjęcia Jezusa. Podobna myśl wyrażona była w modlitwie po Komunii. Samo dziękczynienie odbywało się po zakończeniu liturgii. Kapłan odprawiał dziękczynienie w zakrystii, zaś wierni modlili się w ciszy, zostając jeszcze przez chwilę w kościele.