Treść uwielbienia Ustanowienie Uwielbienia częścią liturgii pociągnęło za sobą doprecyzowanie tekstów modlitw i doboru pieśni. Jako przykład pieśni, które powinny być wykonywane podano Psalm 34 (33), Psalm 150 oraz kantyki „Benedicite” (Błogosławcie Pana) i „Benedictus” (Błogosławiony jesteś). Nie są odpowiednie dla tego obrzędu pieśni skierowane do Jezusa Chrystusa, m.in. „Duszo Chrystusowa”, „Cóż Ci Jezu damy”, śpiewy adoracyjne itp. Używa się natomiast pieśni wielbiących Boga Ojca, za i przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym, takich jak „Czego chcesz od na Panie”, lub całą Trójcę Świętą. Takie rozumienie Uwielbienia wynika z właściwego pojęcia Eucharystii, jako dziękczynienia Bogu i jego uwielbienia. Uwielbienie Ojca staje się możliwe jedynie przez Chrystusa i z ChrystusemKatechizm Kościoła Katolickiego, 1361.

Formy uwielbienia Uwielbienie powinno mieć formę milczenia, słuchania muzyki lub wspólnego śpiewu: milczenie – Apostołowie po usłyszeniu głosu z Nieba zachowali milczenie.