Ponieważ tau Kendalla jest metodą rangową, a rozkład rang jest niezależny od rozkładu zmiennych rangowanych (o ile nie ma rang wiązanych), więc określenie istotności nie wymaga żadnych założeń odnośnie do rozkładów w próbie.
Dla małych prób tablice podają Siegel i Castellan (1988). Rozkład tau bardzo szybko dąży do rozkładu normalnego, więc dla prób można już stosować rozkład normalny (Hays 1988).
Wersje Tau Kendalla wyznaczone zgodnie ze wzorem ma dobrą interpretację i właściwości statystyczne, jednak wartości 1 i –1 nie wystąpią, gdy którakolwiek z porównywanych zmiennych ma tę samą wartość dla dwóch obserwacji. Intuicyjnie wydawałoby się, że miara pokazująca zależność dwóch zmiennych powinna dawać maksymalną wartość (czyli tu 1), jeśli porównamy jakąś zmienną z nią samą. W przypadku tau Kendalla nie będzie to jednak prawda, o ile zmienna przyjmie dla dwóch obserwacji tę samą wartość.
Zaproponowano szereg innych estymatorów z próby tau Kendalla, które nie mają tej właściwości. Dwa z nich, nazywane są tau-b i tau-c. Dla odróżnienia miara opisana wcześniej (wzór ) nazywana bywa tau-a. Miary te różnią się wartością tylko w przypadku występowania par wiązanych.