Dekadentyzm w modernizmie Dekadentyzm stał się jednym z podstawowych nurtów światopoglądowych modernizmu (początkowo uważany był nawet za kompletnie odrębny nurt literacki). Jego stylistykę i ideologię można odnaleźć m.in. w utworach Paula Verlaine’a i Arthura Rimbaud. Dzieła zgodne z duchem dekadentyzmu można odnaleźć także w twórczości polskich literatów m.in.: Kazimierza Przerwy-Tetmajera, Antoniego Langego, Stanisława Koraba-Brzozowskiego, Leopolda Staffa i Stanisława Przybyszewskiego.
Dekadentyzm w utworach Problem dekadentyzmu w Polsce poruszyła m.in. Eliza Orzeszkowa w „Melancholikach”, Henryk Sienkiewicz w „Bez dogmatu” i w powieści historycznej Quo vadis. Powieść z czasów Nerona przedstawiającej schyłek świata cezariańsko-pogańskiego ustępującego chrześcijaństwu i atmosferę temu towarzyszącąKrzyżanowski J. - „VI. „Quo vadis” [w:] tegoż, Twórczość Henryka Sienkiewicza, Leo Belmont w „W wieku nerwowym” i Marian Gawalewicz w „Mgle”.
Zobacz też
dekadencja nihilizm
Przypisy
Bibliografia „Literatura Polska. Przewodnik Encyklopedyczny. Tom I”, wyd. PIW, Warszawa 1984,
Kategoria:Filozofia współczesna Kategoria:Antropologia filozoficzna Kategoria:Filozofia historii Kategoria:Modernizm Kategoria:Prądy literackie