Starożytność Pierwsze synagogi powstały prawdopodobnie w czasie wygnania babilońskiego w VI w. p.n.e. Pewne jest, że istniały w starożytnym Izraelu, przed zburzeniem drugiej Świątyni Jerozolimskiej w roku 70. Pierwsze synagogi w starożytnym Izraelu służyły jako miejsca codziennej modlitwy i nauki, i istniały równolegle ze Świątynią – jedynym miejscem kultu starożytnego judaizmu. Najstarszą pisemną wzmiankę o synagodze odnaleziono w egipskim dokumencie z III w. p.n.e. Pozostałości najstarszej znanej synagogi, pochodzącej II w. p.n.e., zachowały się na greckiej wyspie Delos.
Pierwsze synagogi miały kształt prostokątnej sali z wewnętrzną kolumnadą. Główne wejście znajdowało się na wschodniej ścianie, skierowanej w stronę Jerozolimy. Pod pozostałymi ścianami znajdowało się kilka rzędów kamiennych ław. Być może synagogi te posiadały jakieś inne wyposażenie, prawdopodobnie wykonane z drewna. Bożnice budowane w okresie panowania rzymskiego (I w. p.n.e. – IV w. n.e), np. synagoga w Kfar Baram z III w n.e. lub Biała Synagoga w Kafarnaum z IV w. n.e., posiadały dekoracje zewnętrzne odwołujące się do rzymskiego stylu klasycznego. Późniejsze synagogi z okresu bizantyjskiego panowania na Bliskim Wschodzie posiadały bogate mozaikowe dekoracje wnętrz (np. synagogi Bet Alfa i w Bet Sze’an z VI w.).