W latach 1916–1920 przebywał w Niemczech, gdzie zapoznał się z Maxem Weberem, Friedrichem Naumannem i Theodorem Heussem. Lobbował tam za poparciem przez Niemcy bałtyckiej państwowości i demokracji w tych krajach ostrzegając przed zagrożeniem bolszewickim. Po powrocie na Łotwę zaangażował się w działalność Komitetu Narodowego Kārlisa Ulmanisa. Dalej zajmował się dziennikarstwem – od 1919 do 1933 roku wydawał "Rigaische Rundschau".

Działał w łotewskiej polityce. Sprawował mandat posła na Sejm I, II, III i IV kadencji (1922–1934) z okręgu Ryga. W swojej działalności jako polityk mniejszościowy nawiązywał do poglądów austriackich marksistów Karla Rennera i Otto Bauera. Propagował teorię "państwa anarodowego" ("anationaler Staat") jako remedium na europejskie nacjonalizmy, którą przedstawił m.in. na forum Europejskiego Kongresu Narodowości (Europäischer Nationalitätenkongress).

Należał do zdecydowanych przeciwników ruchu nazistowskiego. W 1933 w proteście przeciw dojściu do władzy NSDAP zrezygnował z prowadzenia finansowanej przez niemiecki MSZ gazety "Rigaische Rundschau". W latach 1933–1938 przebywał w Austrii, z której wróci na Łotwę po jej anschlussie.

W czasie II wojny światowej pomagał ryskim ŻydomPaul Schiemann – Jad Waszem .