W styczniu 1910 przedstawiciele grupy wzięli udział w konferencji bałkańskich partii socjaldemokratycznych, na której poparli utworzenie na półwyspie federacji demokratycznych republik.

W trakcie I wojny światowej wąscy socjaliści opowiedzieli się za zakończeniem wojny, ogłaszając to na II Bałkańskiej Socjaldemokratycznej Konferencji w czerwcu 1915. W odwecie rząd wytoczył członkom Komitetu Centralnego i parlamentarzystom grupy procesy sądoweWasilewski s. 231–233.. Szersze poparcie zdobyli po 1917, gdy Bułgarię ogarnął kryzys gospodarczy i pojawił się głód. Wówczas pod hasłem wojna wojnie zaczęli tworzyć komitety rewolucyjne i wzywali do natychmiastowego zakończenia bułgarskiego udziału w wojnie i zawarcia pokoju pozbawionego kontrybucji i aneksji. Za antywojenną propagandę wielu działaczy partii (w tej liczbie przyszły premier Georgi Dimitrow), w tym dziennikarze „Wiadomości Robotniczych” („Rabotniczeski westnik”) zostali skazani na wyroki więzienia. W 1918 Komitet partii nie poparł powstania antyrządowego zorganizowanego przez zrewolucjonizowanych żołnierzy i chłopstwo uznając, że Bułgaria nie dorosła jeszcze do sytuacji rewolucyjnej.