W 1991 sprzeciwił się rozwiązaniu PCI i powołaniu na jej bazie umiarkowanej Demokratycznej Partii Lewicy. Wziął w tym samym roku udział w utworzeniu Odrodzenia Komunistycznego. W 1994 jako sekretarz krajowy został przewodniczącym tego ugrupowania. W tym samym roku uzyskał po raz pierwszy mandat posła do Izby Deputowanych. W niższej izbie parlamentu zasiadał do 2008 jako parlamentarzysta XII, XIII, XIV i XV kadencji. Od 1994 do 2006 był także deputowanym do Parlamentu Europejskiego IV, V i VI kadencji.

Przed wyborami w 1996 doprowadził do częściowego porozumienia się z koalicją Drzewo Oliwne co do wzajemnego wsparcia swoich kandydatów w niektórych okręgach. W trakcie XIII kadencji wycofał jednak poparcie RC dla rządu Romano Prodiego, przyczyniając się w ten sposób do jego upadku. Po słabych wynikach swojego ugrupowania w wyborach do PE w 1999 i do parlamentu krajowego dwa lata później, zaczął w imieniu Odrodzenia Komunistycznego głosić hasła antyglobalistyczne.