Ludvigs Ēķis (w publikacjach przedwojennych: Ludwik EkisPoseł Łotwy złożył swe listy uwierzytelniające Prezydentowi Rzplitej Polskiej, „Nasze Życie” (Ryga), nr 38 (196) z 18 września 1938, s. 2.; ur. 11 września 1892 w Dobele, zm. 7 lipca 1943 w Waszyngtonie) – łotewski polityk i dyplomata, minister finansów w latach 1934–1938, poseł w Warszawie (1938–1939), Budapeszcie (1938–1940), Bukareszcie (1939–1940) i Ankarze (1940).

Biogram W latach 1911–1914 studiował w Ryskim Instytucie Politechnicznym, naukę kontynuował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łotewskiego po zakończeniu wojny (1920–1922). W 1914 zmobilizowany do armii rosyjskiej, po paru tygodniach znalazł się w niewoli niemieckiej, w której przebywał do lipca 1918.

W grudniu 1918 rozpoczął służbę w wojsku łotewskim, by w 1920 podjąć pracę w MSZ. Od 1922 do 1925 przebywał na placówkach w Berlinie i Helsinkach jako I sekretarz ambasady. Po powrocie do Rygi stał na czele Wydziału Administracyjno-Protokolarnego MSZ, a później (1931–1934) Wydziału Zachodniego (Rietumu nodaļs).