6 lipca ostatecznie pokonał siły Ungerna, a 14 września wydał Deklarację NiepodległościBabaar 1999, s. 219..
Po zakończeniu rewolucji doszło do politycznego konfliktu w obrębie rządu i partii między grupą Suche Batora a grupą polityków lewicowych skupionych wokół premiera Bodoo, ekspremiera Czagdardżaw i przewodniczącego Komitetu Centralnego partii Solijn DandzanaBaabar 1999, s. 229–230.. Grupa ta optowała za budową socjalizmu w Mongolii, ograniczeniem władzy kleru i arystokracji, ale także za uniezależnieniem się od ZSRR, przeciw likwidacji własności prywatnej i przeciw fizycznej rozprawie z kościołem lamajskim. W dodatku sprzeciwiała się przejęciu władzy w nowo powstałym związku młodzieży (odpowiedniku radzieckiego Komsomołu) przez żonę Suche Batora. W grudniu 1921 Bodoo został zwolniony ze wszystkich stanowisk rządowych i usunięty z partii, a w sierpniu 1922 aresztowany przez władze centralne i wraz z większością towarzyszy (z wyjątkiem Dandzana, którego zabito rok później) skazany na śmierć i zabity we wrześniu 1922. Przed odsunięciem od władzy i śmiercią udało mu się przeprowadzić modernizacyjną kampanię skierowaną przeciwko aspektom kultury uznanym za feudalne (dotyczących głównie tradycyjnych strojów)Baabar 1999, s. 231..
Przypisy
Bibliografia S. Kojło, 1983. Suche Bator. Książka i Wiedza.
Kategoria:Premierzy Mongolii Kategoria:Straceni szefowie rządów Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1922