Choszun – jednostka podziału administracyjnego i wojskowego feudalnej Mongolii, należące do dziedzicznego księcia (dżasaka).
Geneza choszunów
Po rozpadzie imperium mongolskiego wskutek wojen wewnętrznych, podziału dzielnicowego i działań Chiny, powstało w XVI w. na terenie dzisiejszej Mongolii, Mongolii Wewnętrznej i Tuwy kilka chanatów, z których najważniejszymi była Chałcha, chanat Ojratów (Dżungarów; obejmujący dzisiejszy rejon Kobdo i część Sinciangu) i kilka chanatów w Mongolii Wewnętrznej (czacharskich). Nadawanie oddzielnych księstw w obrębie chanatu synom chana doprowadziło do uformowania księstw nominalnie podległych chanowi, ale z dużą dozą niezależności, zwanych choszunami. W szczególności dotyczyło to Chałchy, która składała się w XVII w. z siedmiu - ośmiu choszunów. Po włączeniu Chałchy do państwa mandżurskiego, władze mandżurskie prowadziły politykę zwiększania ilości choszunów, osłabiając tym samym polityczną i militarną siłę książąt mongolskich. W 1725 było już 74 choszunów w Chałsze, a w 1920 łącznie w Chałsze i rejonie Kobdo 104 choszunów. Każdy choszun był podporządkowany jednemu z ajmaków i rządzącemu ajmakiem chanowi. Przed inkorporacją Chałchy były 3 ajmaki, Mandżurowie utworzyli czwarty, a po zdobyciu Mongolii Zachodniej powstały tam dwa kolejne ajmaki.