Kompozycja odwołuje się do dwóch gatunków średniowiecznych: motetu oraz konduktu. Do techniki motetowej nawiązują części mszy o krótkim, powtarzalnym tekście, jak Kyrie, Sanctus czy Agnus Dei. Są to motety izorytmiczne, w których zasadniczym konturom głosów niższych, tenoru i kontratenoru, towarzyszy kunsztownie rozbudowana, "oplatająca" melodia dwóch głosów wyższych. Jeden z motywów melodycznych pojawia się w każdym z ogniw mszy, co wskazuje na w pełni świadome zamierzenie kompozycyjne całości.
Technikę konduktową (łac. Conductus) kompozytor wykorzystał w częściach środkowych, o dłuższych tekstach: Gloria i Credo. Prosta akordowa faktura z sylabicznym tekstem, zdobiona tylko przez dwa głosy wyższe, miała nie zakłócać czytelności tekstu liturgicznego, powodować łatwość jego rozumienia. Żywa, rytmiczna deklamacja tekstu zatrzymywana jest w kilku miejscach ogniw Gloria i Credo, by celebrować w długich akordach imiona Jezusa Chrystusa i Maryi Dziewicy. W Gloria zwraca też uwagę kunsztownie rozbudowane zwieńczenie hymnu na słowie Amen.
Obsada Utwór przeznaczony jest na cztery głosy: tenor, dyszkant, bas, a także kontratenor.