Piękne wsie pięknie płoną (, Lepa sela lepo gore; ) – jugosłowiański dramat wojenny z 1996 roku w reżyserii Srđana Dragojevicia.
Niemal 800 tysięcy ludzi oglądało film w serbskich kinach, co stanowiło 8% populacji całego kraju. Film został zgłoszony do nagrody Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, jednak jego kandydatura została odrzucona.
Fabuła Akcja filmu toczy się w trakcie wojny w Bośni i Hercegowinie i przedstawia historię Milana, serbskiego żołnierza uwięzionego wraz z kompanami w tunelu przez boszniacki oddział. Film rozpoczyna czarno-biała sekwencja, relacjonująca oddanie do użytku tunelu w Bośni, zakończonej efektownym zranieniem palca nożyczkami przez zaproszonego gościa, przecinającego wstęgę. Dziecięca przyjaźń Serba Milana i Muzułmanina Halila, pod wpływem wojny przeradza się w nienawiść. Scenerią, w której rozgrywa się większość filmu, jest tunel, w którym w czasie wojny została uwięziona i otoczona przez oddziały muzułmańskie grupa serbskich żołnierzy. Uwięzieni żołnierze przejawiają zróżnicowane zachowania wywołane przez wojnę – od heroizmu i brawury poprzez objawy szaleństwa do zwierzęcego strachu. Abstrakcyjna staje się obecność w tunelu Amerykanki, pracującej dla jednej z organizacji humanitarnych.