Nieco później bolszewicy zaczęli propagować hasło „demokratycznej dyktatury proletariatu i chłopstwa”, którą polscy rewolucjoniści odrzucili. Lenin i bolszewicy uważali SDKPiL za jedyną marksistowską partię w Polsce i wysoko cenili jej internacjonalizmW.I.Lenin Lenin o Polsce i polskim ruchu robotniczym, Warszawa 1954..
SDKPiL w Rewolucji 1905 roku SDKPiL była jedną z głównych organizacji biorących udział w wydarzeniach wywołanych przez wojnę rosyjsko-japońską i później podczas rewolucji 1905 roku. Silny defetyzm opozycyjny wobec carskiego państwa, przyjęty przez SDKPiL odróżniał ją od PPS, która zajęła projapońskie stanowisko. Jednakże wraz z narastaniem wrzenia rewolucyjnego, partia współpracowała blisko z Bundem i lewym skrzydłem PPS. W tym samym czasie Róża Luksemburg powróciła z uchodźstwa, a „Strajk Masowy” zajął centralne miejsce w rewolucyjnej teorii organizacji. O ile w 1904 roku SdKPiL liczyła ok. 120 członkówAndrzej Friszke „Państwo czy rewolucja. Polsce komuniści a odbudowanie państwa polskiego 1892 – 1920“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2020, ISBN 978-83-66586-19-2, str. 67. to w 1906 roku do partii należało 40 tys. osób;