Ta tekstura spotykana w niektórych skałach wulkanicznych ulegających odszkleniu. tekstura sferoidalna, w której wokół centrów minerały układają się koncentrycznie, w przybliżeniu kulistymi powłokami o nieco odmiennym składzie. Tekstury te widzimy na przełamie skał zwykle w postaci współśrodkowych, kolistych lub owalnych pasów, różniących się barwą i składem mineralnym. Zwykle sąsiednie pasy różnią się zwłaszcza zawartością minerałów ciemnych. Tekstury te są stosunkowo rzadkie, spotykane są tylko w skałach głębinowych.

Pod względem stopnia wypełnienia przestrzeni skalnej tekstury dzielą się na: teksturę zbitą (masywną), gdy minerały wypełniają ściśle całą przestrzeń skały, nie pozostawiając między sobą żadnych wolnych miejsc (porów, próżni). Tekstura taka jest charakterystyczna dla skał plutonicznych i żyłowych, spotykana jest też w skałach wulkanicznych. tekstury porowate charakteryzują się tym, że w skale pozostały wolne miejsca, nie zapełnione podczas krystalizacji magmy. W porach były uwięzione pęcherzyki gazów. W zależności od kształtu tych porów tekstury porowate dzielą się na: miarolityczne, gdy po gazach pory są kanciaste, ograniczone ścianami kryształów. Pory takie nazywamy miarolami.