thumb|400px|Głownia Głownia (z niem. klinga, staropol. żelazo, brzeszczot) – podstawowa (główna – stąd nazwa) część broni białej przeznaczona do zadawania i parowania ciosów. Zazwyczaj stanowi przeważającą większość długości i masy całej broni.
Głownia w zależności od typu broni przybiera bardzo zróżnicowane formy. Najczęściej jest płaskim podłużnym elementem wykonanym z metalu (choć nie jest to regułą). Może być prosta lub zakrzywiona, z zaostrzonymi jedną lub obiema krawędziami, często z ostrym sztychem. W broni bocznej najczęściej oprawiana jest w rękojeść natomiast w broni drzewcowej (jako żeleźce) osadzana na drzewcu. Pomiędzy rękojeścią a częścią roboczą głowni często występuje jelec.
Budowa thumb|200px|Budowa głowni na przykładzie szabli: A. rękojeść, B, głownia C. zastawa, D. moc, E. sztych 4. jelec, 5. ostrze 6. grzbiet (tylec), 7. płaz 8. strudzina, zbrocze lub bruzda 9. młotek, 10. pióro thumb|250px|Przekroje głowni jednosiecznych thumb|250px|Przekroje głowni dwusiecznych Według niemieckich traktatów szermierczych z XIV i XV w. głownia dzieliła się na dwie podstawowe części: silną () – bliższą rękojeści słabą () – dalszą od rękojeści, obejmującą też sztych