Sir John Fastolf (zm. 5 listopada 1459) – rycerz i wódz angielski w czasie Wojny Stuletniej, prawdopodobnie pierwowzór szekspirowskiego Falstaffa. Był namiestnikiem Normandii, zarządcą Andegawenii i dowódcą Bastylii. Był synem szlachcica z Norfolk, Johna Fastolfa z Caister.
W roku 1413 został wysłany do Akwitanii i brał udział we wszystkich kolejnych kampaniach Henryka V we Francji. Zdobył na dworze opinię dobrego żołnierza, w rezultacie czego w roku 1423 został mianowany gubernatorem prowincji Maine i Andegawenii, zaś w lutym roku 1426 odznaczony Orderem Podwiązki. Niespodziewanie w tym samym roku dowództwo wojsk we Francji przejął John Talbot.
Sukcesy i porażki Po krótkim pobycie w Anglii w roku 1428 wrócił do Francji, by 12 lutego 1429 wziąć pod Orleanem udział w tzw. bitwie o śledzie. 18 czerwca tego samego roku siły angielskie pod dowództwem Fastolfa i Talbota poniosły klęskę pod Patay. Niektórzy historycy francuscyNp. Jean de Waurin, który był obecny na polu bitwy, winą za przegraną obarczali Talbota, który wykazał się zwyczajną u niego niefrasobliwością, zaś Fastolf zbiegł wprawdzie z pola bitwy, ale dopiero wówczas gdy stało się jasne, że żadna odsiecz nie nadejdzie.