Przed wybuchem II wojny światowej Bolesław Karpiński został wytypowany jako jeden ze szczególnie niebezpiecznych dla Rzeszy (niem. Sonderfahndungsbuch Polen) przez V kolumnę miejscowych Niemców. Był autorem relacji z przebiegu internowania. Według odpisu niemieckiego wykazu wydanych kar śmierci Bolesław Karpiński w rubryce zawierającej informacje obciążające wpisane ma: Wróg Niemiec, legionista. RozstrzelanyArchiwum Głównej Komisji BZH w Polsce sygn.Bd 349 / podczas publicznej egzekucji przeprowadzonej w ramach Operacji Tannenberg pod murem więzienia w LesznieArchiwum Głównej Komisji BZH w Polsce sygn.489 z/. Zginął z okrzykiem: „Jeszcze Polska nie zginęła”.
Pochowany w nieoznakowanej zbiorowej mogile, poza murem cmentarnym na alei do Borowej Karczmy. W każdą rocznicę egzekucji, pod tablicą odsłoniętą 21 października 1945 upamiętniającą to wydarzenie odbywa się uroczysty apel poległych. 21 października 1986 odsłonięto też tablicę z nazwiskami ofiar mordu na zbiorowej mogile.
Bolesław był żonaty z Heleną z Albrechtów.
Jest patronem ulicy w Lesznie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 24 maja 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych
Twórczość poetycka i dramatyczna Jest autorem dramatu o Zawiszy Czarnym pt.