Wierzchołek główny jest odsunięty około 400 metrów na pd.-wsch. od zwornikowego wierzchołka środkowego i oddzielony od niego wyraźną przełączką oraz bardzo wąską śnieżną granią. Szczyt główny jest bezpośrednio osiągalny tylko drogami poprzez wymagającą, ponad 2-kilometrowej wysokości, ścianę południowo-zachodnią lub lodowe stoki północno-wschodnieSummitpost.org - Shishapangma. Dla idących na szczyt najbardziej popularną trasą od północy trzeba najpierw dokonać wejścia na wierzchołek środkowy i dopiero dostać się na wierzchołek główny bardzo wąską śnieżną granią lub nieco ominąć wierzchołek środkowy po wschodniej stronie i trawersować przez owe lodowe, uszczelinione stoki.
Wielu wspinaczy rezygnuje ze zdobycia najwyższego punktu. Przy czym problemem tego masywu jest, to że stosunkowo wiele wejść zwykłymi drogami od północy nie miało jasno odnotowane tego, czy zakończono je na wierzchołku głównym czy tylko na środkowym. Stąd trzeba z ostrożnością podchodzić do informacji o wejściu na ten szczytRichard Sale, John Cleare: Korona Himalajów, Pascal 2001, s. 203., o ile nie podano szczegółów lub że na pewno chodziło o szczyt główny.
W grani między wierzchołkami znajduje się jeszcze kilka drobnych kulminacji.