Satipatthāna (sanskryt: smtyupasthāna, chiński: 念住 niàn zhù) – w buddyzmie therawady opisuje sposób praktykowania medytacji, na którą składają się kontemplacje: ciała, uczuć, umysłu i przedmiotów umysłu. Termin może być tłumaczony na dwa sposoby: Podstawy (patthāna) uważności lub też obecność (upatthāna) uważności (sati).
W kontekście szkół mahajany "Dictionary of Chinese Buddhist Terms" wyjaśnia jej praktykę: "składa się z kontemplowania: (1) 身 (shēn), czyli ciała jako nieczystego i odrzucającego, (2) 受 (shòu) uczuć lub świadomości jako zawsze wiodących do cierpienia, (3) 心 (xīn) umysłu jako nietrwałego, ledwie odczucia następującego jeden po drugim, (4) 法 (fǎ) przedmiotów w ogólności jako zależnych i pozbawionych własnej natury. Te cztery negują ideę trwałości, szczęścia, osobowości i czystości (常, 樂, 我, i 淨)...”
Nyanatiloka Mahathera podaje: Dokładne wyjaśnienie tego tak istotnego przedmiotu dla praktykowania buddyjskiej kultury mentalnej jest zawarte w Mahasatipatthāna Sutrze, która na początku oraz na końcu głosi: "Jedyną drogą (ekayana), która prowadzi do osiągnięcia czystości, pokonania smutku i lamentu, do końca bólu i zgryzoty, do wkroczenia na właściwą drogę i urzeczywistnienia Nibbany są te cztery Podstawy Uważności".