Wie on czy jeden z Siedmiu Czynników Oświecenia (bojjhanga) jest w nim obecny czy nie, wie czy powstaje i gdy osiąga pełny stopień rozwoju. Rozumie zgodnie z prawdą każdą ze Czterech Szlachetnych Prawd (ariya sacca).
Metoda praktyki Te cztery kontemplacje zawierają w sobie kilka ćwiczeń, jednak Satipatthāna nie powinna być uważana jedynie za zbiór przedmiotów medytacyjnych, z których którykolwiek może być wyjęty i praktykowany oddzielnie od innych. Chociaż większość z ćwiczeń pojawia się także w innych pismach buddyjskich, w kontekście tej Sutty są one głównie poświęcone kultywowaniu uważności i wglądu. Jest to podkreślone w powtarzającym się na końcu każdego z rozdziałów Sutty wersie. Ponieważ uważność powinna obejmować całą osobowość, cztery Kontemplacje odnoszą się do wszystkich pięciu skupisk istnienia. Z tego powodu dla pełnego rozwoju uważności praktyka powinna być rozszerzona na wszystkie cztery rodzaje Kontemplacji, choć nie wszystkie wspomniane w tych czterech rozdziałach ćwiczenia muszą być praktykowane. Metodologiczna praktyka Satipatthāny powinna być rozpoczęta jednym z ćwiczeń z grupy Kontemplacji Ciała, które będzie służyło jako główny i podstawowy przedmiot medytacji.