thumb|Schemat przedstawiający cztery główne typy wgłobień (wklinowań): 1) wklinowanie zakrętu przyhipokampowego we wcięcie namiotu 2) wgłobienie osiowe pnia mózgu w otwór wielki 3) wgłobienie zakrętu obręczy pod sierp mózgu 4) 5) 6) wgłobienie migdałków móżdżku w otwór wielki. Wgłobienie mózgu (wklinowanie mózgu, łac. herniatio cerebri) – określenie stanu, w którym wzrost ciśnienia śródczaszkowego prowadzi do przemieszczenia części mózgowia z fizjologicznego przedziału anatomicznego do innego.
Śródczaszkowe przedziały anatomiczne wyznaczone są przez kości czaszki i wypustki opon: sierp mózgu oraz sierp móżdżku. Istnieją następujące możliwości wgłobień: wgłobienie zakrętu obręczy pod sierp mózgu, zazwyczaj nie ma uciśnięcia ważnych życiowo struktur (rzadko zamknięciu ulega tętnica okołospoidłowa); polega na wgłobieniu zakrętu obręczy do przestrzeni między dolnym brzegiem sierpa mózgu (zatoką strzałkową dolną) a górną powierzchnią ciała modzelowatego; wgłobienie we wcięcie namiotu (wklinowanie boczne, wklinowanie haka, ang.