Za najpilniejsze zadanie uznano budowę własnego schroniska. Początkowo wybrano górę Stożek, ale na skutek nacisków administracyjnych (budowę obiektu za zagrożenie dla własnych interesów uznało Beskidenverein), transakcja kupna gruntu nie doszła do skutku. Zdecydowano się więc na Ropiczkę (918 m n.p.m.) w dzisiejszym Beskidzie Morawsko-Śląskim. W 1913 r. stanęło tam polskie schronisko, wybudowane w stylu zakopiańskim. W 1918 r. strawił je pożar i nie zostało już przez PTT „Beskid” odbudowane.
Po decyzji Rady Ambasadorów z 28 lipca 1920 r. dokonany został podział Śląska Cieszyńskiego wzdłuż linii grzbietu Stożka i Czantorii na części polską i czeską (zwaną Zaolziem). Polskie Towarzystwo Turystyczne „Beskid” uległo przymusowemu podziałowi i jako takie formalnie zakończyło działalność.
Mieszkający na terenie Polski działacze „Beskidu” uchwalili w lutym 1921 r. przystąpienie do Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, tworząc Oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego „Beskid Śląski” z siedzibą w polskim Cieszynie.