mały|Demonstracja interfejsu mózg-komputer Interfejs mózg–komputer (ang. brain-computer interface, BCI) – interfejs pozwalający na bezpośrednią komunikację między mózgiem a odpowiednim urządzeniem zewnętrznym. Celem badań nad interfejsem mózg-komputer są usprawnienie lub naprawa ludzkich zmysłów albo czynności ruchowych. W komercyjnych celach technologia dostępna jest np. jako zamienniki joysticka lub klawiatury.
Historia
Historia interfejsów mózg-komputer rozpoczyna się od odkrycia przez Hansa Bergera aktywności elektrycznej w mózgu człowieka oraz rozwoju elektroencefalografii. W 1924 roku Berger był pierwszym, który zarejestrował aktywność ludzkiego mózgu za pomocą elektroencefalografu (EEG). Analizując wyniki EEG, Berger był w stanie zidentyfikować aktywność mózgu taką jak fale alfa (8–12 Hz) znane również jako fale Bergera.
Pierwsze urządzenie stworzone przez naukowca było niezwykle proste. Berger umieszczał srebrne przewody pod czaszkami pacjentów. Przewody te zostały później zastąpione przez srebrne folie umieszczone na czaszce pacjenta pod gumowymi bandażami. Te czujniki Berger łączył z elektrometrem Lippmanna, lecz jego badania nieodmiennie kończyły się niepowodzeniem.