Zespół Klüvera-Bucy’ego () – zaburzenie neurologiczne spowodowane uszkodzeniem obu płatów skroniowych lub prawego płata i środkowej części lewego, związane przede wszystkim z dysfunkcją ciała migdałowatego.
Efekt uszkodzenia ciała migdałowatego u naczelnych opisali w latach 30. biolog Heinrich Klüver i neurochirurg Paul Bucy. Pierwotnie Klüver planował zweryfikować swoją teorię o tym, że halucynacje mają pochodzenie wyłącznie w płatach skroniowych. W tym celu wspólnie z Bucym usunęli oni małpom płaty skroniowe i podali im meskalinę. Jakkolwiek teoria została obalona, to jednak u poddanych zabiegowi chirurgicznemu rezusów zaobserwowano hiperreaktywność, utratę lęku, zwiększenie popędu płciowego (wyrażoną przez masturbację, stosunki hetero- i homoseksualne, a także kierowanie popędu wobec przypadkowych obiektów) i tendencję do brania obiektów do ust (hiperoralizm).
U człowieka obustronne uszkodzenie ciała migdałowatego przez proces chorobowy albo uraz powoduje analogiczne objawy.