Buddyjskie ego jest nazwą na pewien zestaw procesów, które mogą i powinny być postrzegane na różnych poziomach ogólności, w zależności od poziomu zaawansowania praktykującego.
Ego w doświadczeniu Buddha nauczał o dwóch prawdach: konwencjonalnej i absolutnej. Chociaż nauki absolutne mówią, że żadne ego nie istnieje, więc nie ma czegoś, z czym można by pracować, to jednak na co dzień można doświadczyć szeregu procesów, które świadczą o jego istnieniu. Dzieje się tak, ponieważ doświadczenia prezentowane przez nauki absolutne mogą być pojęte tylko przez ludzi, którzy urzeczywistnili prawdziwą naturę Umysłu. Praktykujący potrzebuje przebyć pewną drogę, używając pewnych metod, które można zastosować w odniesieniu do wielu procesów, które składają się na tak zwane ego. Oczywiście, ta droga może prowadzić do punktu wyjścia, lecz sam proces jej przechodzenia (stosowania metod) zmienia praktykującego.