Gdy po raz pierwszy zaproponowano mu wyjazd do Indii w charakterze gubernatora Madrasu, odmówił. Przyjął dopiero najwyższe stanowisko na subkontynencie, czyli funkcję wicekróla. Pełnił ją przez rekordowy okres 7 lat, aż do przejścia na emeryturę w 1943. Rok przed rezygnacją nakazał aresztowanie przywódców ruchu niepodległościowego, co było następstwem rozpoczętej przez Mahatmę Gandhiego kampanii obywatelskiego nieposłuszeństwa.
Po powrocie do Europy zamieszkał w rodzinnej Szkocji, gdzie udzielał się w instytucjach kościelnych. Zmarł w 1952.
Bibliografia
Kategoria:Brytyjscy administratorzy kolonialni Kategoria:Brytyjscy politycy Kategoria:Gubernatorzy generalni Indii Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Indii Kategoria:Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Imperium Indyjskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Ostu Kategoria:Odznaczeni Orderem Podwiązki Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium brytyjskie) Kategoria:Brytyjscy samorządowcy Kategoria:Politycy Partii Konserwatywnej (Wielka Brytania)