Popadł w osobisty spór z rodziną Załuskich. W 1701 brał udział wraz z królem w spotkaniu z carem Piotrem I w Birżach. W styczniu 1702 roku podpisał akt pacyfikacji Wielkiego Księstwa LitewskiegoDiariusz Sejmu Walnego Warszawskiego 1701-1702, Warszawa 1962, s. 305.. W styczniu 1702 mianowany podkanclerzym koronnym, na życzenie króla odstąpił ten urząd Janowi Kazimierzowi de Alten Bokum. 13 września 1704 brał udział w zjeździe w Jaworowie a 21 sierpnia 1704 w radzie obozowej pod Łańcutem. Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 rokuActum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.]..
Przeszedł na stronę Stanisława Leszczyńskiego, który w 1706 obdarzył go ekspektatywą na biskupstwo poznańskie. 26 grudnia 1707 i 17 grudnia 1708 interweniował wraz z biskupem chełmińskim Teodorem Potockim i kanclerzem wielkim koronnym biskupem Andrzejem Stanisławem Załuskim u nuncjusza w sprawie uznania Stanisława Leszczyńskiego przez papieża Klemensa XI. Był uczestnikiem Walnej Rady Warszawskiej 1710 rokuVolumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 99..
Przypisy
Bibliografia Adam Przyboś, Jan Paweł Gomoliński, w: Polski Słownik Biograficzny, 1959–1960, t. VIII, s.