Nie pozwalają one jednak na skompilowanie tekstu pełnej Biblii, gdyż były to dzieła fragmentaryczne powstające głównie ze względu na potrzeby liturgiczneZdecydowana większość zachowanych rękopisów z tekstami starołacińskimi zawiera tekst Itali..
Dopiero z upływem czasu na podstawie pism liturgicznych skompletowano wszystkie, choć niejednolite w tłumaczeniu księgi Biblii. W Starym Testamencie przekłady starołacińskie opierały się na Septuagincie. Tekst Nowego Testamentu reprezentował zachodnią tradycję tekstualną. Tekst Nowego Testamentu przechował się głównie w rękopisach dwujęzycznych (grecko-łacińskie, gocko-łacińskie).
Pierwszym wydawcą starołacińskiego tekstu Biblii był francuski maurysta Pierre Sabatier. W 1945 roku w opactwie św. Marcina w Beuron w Niemczech utworzono Vetus latina-Institut zajmujący się starołacińskimi przekładami Pisma Świętego. Przygotowuje on nowe wydanie Vetus Latina, oparte nie tylko na kodeksach, lecz również na cytatach u Ojców Kościoła i fragmentach, w tym tych zachowanych w liturgii.
Zobacz też Wczesne przekłady Nowego Testamentu Lista łacińskich manuskryptów Nowego Testamentu
Uwagi
Przypisy