Jesienią 1919 roku na zaproszenie rektora Mińskiego Instytutu Pedagogicznego Usiewałada Ihnatouskiego pracował jako wykładowca. Latem 1920 roku w Osipowiczach został aresztowany przez władze polskie. Pełnił funkcję głównego chórmistrza w Białoruskim Teatrze Państwowym w Mińsku (BDT-1) od czasu jego założenia.
Radzieckie represje i rozstrzelanie 3 września 1921 roku został wraz z żoną Nadzieją Procharauną aresztowany w Mińsku przez Czeka. Sądzony był w ramach jednej sprawy z artystami Usiewaładem Falskim, Uładzimirem Kubarem, jego żoną Nadzieją Kubar, kierownikiem wydziału dezynfekcji Ludowego Komisariatu Ochrony Zdrowia Siamionem Wałaczkowiczem, starszym mechanikiem Mińskiego Telegrafu Hierasimem Ramanczykiem, telegrafistami Michaiłem Bakunem i Hanną Brujewicz oraz pielęgniarką Sinklicikiją Małczanawą. 23 września został skazany decyzją kolegium OGPU ZSRR na rozstrzelanie, wkrótce jednak wyrok został zmieniony na 5 lat więzienia. Karę odbywał w domu poprawczym w Smoleńsku. Jego żonę skazano na rok prac przymusowych w Mińskim Obozie Pracy. 24 maja 1923 roku został przedterminowo zwolniony w celu przygotowania i udziału BDT-1 we Wszechzwiązkowej Wystawie Rolniczej w Moskwie.