Order Miłosza Wielkiego (, ) – w latach 1898–1903 drugie z kolei (po Orderze św. Łazarza, noszonym tylko przez króla) najwyższe odznaczenie Królestwa Serbii za czasów dynastii Obrenowiciów.

Historia i podział Order został ustanowiony w roku 1898 przez ostatniego króla Serbii z dynastii Obrenowiciów Aleksandra I na cześć przodka, księcia Miłosza zwanego Wielkim i otrzymał drugie miejsce w hierarchii serbskich orderów, wypierając Order Orła Białego na trzecie miejsce. Był nadawany poddanym serbskim i cudzoziemcom za zasługi wobec dynastii Obrenowiciów.

Order był podzielony na cztery klasy cywilne: I klasa – Krzyż Wielki, II klasa – Wielki Oficer, III klasa – Komandor, IV klasa – Oficer.

Po zamordowaniu króla Aleksandra I Obrenowicia nowy władca Piotr I Karadziordziewić zniósł order Miłosza Wielkiego, stworzony ku pamięci człowieka, który kazał zamordować przodka nowej dynastii, Karadziordzia, i odesłać jego uciętą głowę sułtanowi tureckiemu;