Karol Niemira (ur. 28 października 1881 w Warszawie, zm. 8 lipca 1965 w Czubinie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, biskup pomocniczy piński w latach 1933–1965.
Życiorys Urodził się 28 października 1881 w Warszawie. Pochodził z kresowej rodziny ziemiańskiej. Osierocony we wczesnym dzieciństwie, był wychowankiem zakładu opiekuńczego prowadzonego przez siostry zakonne. W 1904 wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie. Dalsze studia odbył na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Święcenia prezbiteratu otrzymał 13 listopada 1911.
Jego pierwszą placówką duszpasterską była parafia św. Anny w Łodzi, gdzie pracował jako wikariusz. Od 1913 był wikariuszem parafii archikatedralnej w Warszawie, której probostwo objął w 1920. W latach 1929–1933 był proboszczem parafii św. Augustyna w Warszawie. W 1917 otrzymał godność kanonika kapituły metropolitalnej warszawskiej. W 1919 pełnił posługę kapelana wojskowego. Uczestniczył w życiu politycznym i społecznym stolicy, od 1926 zasiadał w radzie miejskiej, był również aktywnym członkiem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.