Piotr Iwanowicz Szujski (ros. Пётр Иванович Шуйский, zm. 1564) – rosyjski kniaź, syn Iwana Wasylewicza Szujskiego. Uczestnik wypraw kazańskich 1547–1548, namiestnik pskowski w latach 1550–1552, namiestnik i wojewoda swijażski w latach 1552–1553, namiestnik kazański w latach 1553–1557. Brał udział w wojnie z Litwą; od 1563 był namiestnikiem połockim.
26 stycznia 1564 „sławny z cnót wojskowych”Edward Raczyński: Gabinet medalów polskich oraz tych które się dziejów Polski tyczą (...), Drukiem Friedlaendera, Wrocław, 1838, s. 86. kniaź prowadził swe wojsko ku miejscu koncentracji wyznaczonej pod Orszą. W drodze jednak „jakby od losu zaślepiony, okazał zadziwiającą nieostrożność: szedł bez żadnego porządku z tłumami nieuzbrojonymi, broń wieziono na saniach, na przodzie straży nie było, przez co pod Czaśnikami wpadł w zasadzkę i swoją nieostrożność życiem przypłacił”. Kniaź zginął w czasie ucieczki z pola bitwyBartosz Paprocki: Herby rycerstwa polskiego (...), Kraków, Nakładem Wydawnictwa Biblioteki Polskiej, 1858, s. 648.. Ciało kniazia według różnych wersji znaleziono w studni z przestrzeloną lub z obciętą przez jakiegoś chłopa głową. Zwłoki Szujskiego zostały przewiezione do Wilna, gdzie „z uczciwością stanowi jego przyzwoitą” zostały pogrzebaneTeodor Narbutt: Dzieje starożytne narodu litewskiego.