Zmicier Żyłunowicz (; ps. Ciszka Hartny, biał. Цішка Гартны; ur. w Kopylu, zm. 11 kwietnia 1937 w Mohylewie) – białoruski pisarz, poeta i działacz narodowy, premier Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej w 1919.
Życiorys W 1905 wziął udział w rewolucji w Rosji. Później przez dwa lata uczył się w gimnazjum w rodzinnym mieście. W 1906 podjął pracę fizyczną (jako garbarz), jednak wkrótce odnalazł się w dziennikarstwie – redagował „Nową Niwę” (od 1908). Przed I wojną światową przez pewien czas przebywał w Petersburgu, gdzie nawiązał kontakty z lokalnymi bolszewikami skupionymi wokół „Prawdy”. W 1913 wydał swoje pierwsze próby poetyckie w wydawnictwie „Zahladnie slonca i w nasze akonca” (tomik wierszy Pieśni pisany łacinką).
W 1917 wszedł w skład Białoruskiego Komisariatu Ludowego, w czerwcu 1917 objął przywództwo nad Białoruską Socjalistyczną Hramadą. W lutym 1918 reprezentował Białoruski Komisariat Ludowy przy rządzie RFSRR, na terenie Rosji redagował również gazetę „Dziańnica”.