Władysław Kuraszkiewicz (ur. 22 lutego 1905 we Włodawie, zm. 10 marca 1997 w Poznaniu) – językoznawca, slawista, profesor uniwersytetów: KUL (1936–1939, 1946–1950), Wrocławskiego (1946–1950) i Poznańskiego (od 1950 r.); autor prac dotyczących historii i dialektów języka polskiego. Zajmował się gwarami przejściowymi białorusko-ukraińskimiMniejszości narodowe i etniczne w Polsce.Prof. dr hab. Władysław Kuraszkiewicz | Oddział PAN w Poznaniu.
Życiorys Urodził się 22 lutego 1905 r. we Włodawie, w rodzinie Pawła i Zofii z Soroków. Ukończył gimnazjum w Chełmie. Studia polonistyczne i slawistyczne odbył w latach 1924–1929 na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1929 r. otrzymał doktorat, obroniony na podstawie pracy o polskich samogłoskach nosowych. Pracę naukową kontynuował na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie jego profesorami byli: Tadeusz Lehr-Spławiński, Kazimierz Nitsch i Jan Rozwadowski. Tam w 1934 r. habilitował się na podstawie rozprawy o gramotach halicko-wołyńskich z XIV–XV wieku. Wiedzę pogłębiał w Wiedniu i w Pradze pod kierunkiem wybitnego językoznawcy Nikołaja Trubieckoja. Początkowo pracował jako nauczyciel gimnazjalny, następnie jako profesor uniwersytecki. W 1936 r. uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.