Dalej odkrył kryjówkę osiadłych na wyspie Eskimosów Aleuckich i wyniósł stamtąd zbiór przedmiotów codziennego użytku i biżuterii do swojej kolekcji etnologicznej. Później zdecydował, że na wymianę powinno się podarować żelazny sprzęt kuchenny, nóż itp. Niestety, tubylcy ukryli się w lesie ze strachu przed obcymi i nie udało się nawiązać z nimi kontaktu.

Podczas burzliwej podróży powrotnej Św. Piotr osiadł ostatecznie 5 listopada 1741 na wyspie nazwanej później Wyspą Beringa, gdzie komandor ekspedycji – Vitus Bering – zmarł 8 grudnia 1741. Podczas następującego po lądowaniu 9-miesięcznego obozu przeżycia Steller okazał się mistrzem improwizowanych technik przeżycia. On i szwedzki podporucznik Waxell częściowo zorganizowali życie obozowe. Z pozostałości Św. Piotra udało się w końcu zbudować łódź, którą rozbitkowie dotarli 27 sierpnia 1742 do Portu Piotra i Pawła na Kamczatce (obecnie Pietropawłowsk Kamczacki).