14 czerwca r. 1749 biskup Kobielski dokonał uroczystej konsekracji kościoła i wprowadzenia zakonników do klasztoru, przy którym w kolejnych latach funkcjonował szpital, dom studiów i szkoła. Klasztor został zamknięty rozporządzeniem generał-gubernatora Michaiła Murawiewa z 4/16 września r. 1864, za udział zakonników w powstaniu styczniowym.
W r. 1865 grodzieński architekt gubernialny Chersoński przedstawił projekt adaptacji kościoła na cerkiew i kosztorys remontu klasztoru z przeznaczeniem na monastyr prawosławny. Projekt nowej, wolnostojącej dzwonnicy w stylu neoruskim wykonał architekt brzeski architekt miejski Karol Grosman. Dzwonnice tę wzniesiono na pn.-wsch. od kościoła i klasztoru; przed fasadą domurowano babiniec, także w stylu neoruskim.
W r. 1901 w budynkach poklasztornych otworzono seminarium dla nauczycieli prawosławnych. Podczas I wojny światowej, w latach 1915-1918 budynki zostały zajęte przez wojsko niemieckie, które użytkowało je jako magazyn (część z nich uległa dewastacji). Po ustąpieniu Niemców obiekt stał przez ponad rok opuszczony. 17 września r. 1919 proboszcz par. w Wysokim Litewskim, ks. kan. A. Kaczyński w porozumieniu z dziekanem brzeskim dokonał poświęcenia kościoła. W latach 1919-1920 Rada Główna Opiekuńcza zorganizowała tu sierociniec.