201-213.
Architektura
Murowany zespół tworzyła bryła kościoła i ujmujące ją po obu stronach parterowe skrzydła klasztoru.
Kościół był na planie prostokąta, o trójbocznie zamkniętym prezbiterium i dwuosiową fasadą ujętą toskańskimi pilastrami ustawionymi na wysokich, mocno wyodrębnionych cokołach. Na osi ok. r. 1865-1867 dobudowano murowaną kruchtę. Zespół stanowił typowe dla doby baroku założenie osiowe, z dominującą bryłą kościoła ujętą parterowymi skrzydłami klasztornymi, nieco cofniętymi względem fasady.
Architektura świątyni i skrzydeł klasztornych była prosta, operowała dużymi płaszczyznami, przywodzącymi na myśl budowle powstałe w środowisku warszawskim pierwszej tercji w. XVIII. Nietypowym rozwiązaniem była dwuosiowość fasady, być może wynikająca ze wspomnianej wyżej adaptacji dawnych murów pałacu Sapiehów.
Polichromia prezbiterium została wykonana w r. 1922 przez Władysława Gallara, ucznia gimnazjum mariańskiego na warszawskich Bielanach. Nawiązywała do stylistyki młodopolskiej w duchu Stanisława Wyspiańskiego (zwłaszcza witraży z kościoła franciszkanów w Krakowie) i Józefa Mehoffera.