Po zwycięstwach armii francuskiej nad armią pruską pod Jeną-Auerstedt Brandenburgia skapitulowała przed Napoleonem I. W listopadzie 1806 roku ogłoszono status okupacyjny w departamencie szczecińskim prowincji pomorskiej. Do twierdzy kołobrzeskiej przybył oddział kawalerii francuskiej, aby przejąć komendę nad miastem. Okazało się jednak, że dowódca pruski odmówił przekazania Kołobrzegu Francuzom i był gotów bronić swojej placówki bez względu na okoliczności. Jego postawa spowodowała, że na początku 1807 roku rozpoczęło się oblężenie. Pod Kołobrzeg przybyła dywizja gen. Teulié, a następnie armia gen. Loisona, w której składzie był polski pułk piechoty pod dowództwem płk Sułkowskiego.
Kłopoty logistyczne Francuzów ze ściągnięciem posiłków wykorzystali obrońcy twierdzy. Wokół Kołobrzegu jeszcze przed rozpoczęciem głównych walk zostały zbudowane nowe ziemne umocnienia, rowy, forty, a także niewielkie, ale skuteczne schrony blockahausy. Pod koniec kwietnia 1807 roku do miasta przybył nowy komendant twierdzy mjr Gneisenau, który zastąpił skonfliktowanego z mieszczanami płk von Lucadou.