Obydwa uzyskali finaliści mistrzostw – Ronnie O’Sullivan (w meczu II rundy z Markiem Williamsem) oraz Allister Carter (w ćwierćfinale z Peterem Ebdonem). W wieku 32 lat i 5 miesięcy O’Sullivan został najstarszym urzędującym mistrzem świata od czasu Joego Johnsona, czyli od 1986 roku. Podczas tego turnieju Anglik Ronnie O’Sullivan wbił 12 breaków stupunktowych, w tym jeden break maksymalny. Allister Carter po raz pierwszy w karierze awansował do finału turnieju rankingowego. Po raz pierwszy od 1991 roku w finale mistrzostw spotkali się dwaj Anglicy.
Drabinka turniejowa
Finał
Breaki stupunktowe fazy zasadniczej turnieju
Statystyki turnieju Statystyki pierwszej rundy Państwo Il. zawodników % zawodników Anglia 16 50,00% Szkocja 4 12,50% Chiny 3 9,38% Walia 3 9,38% Irlandia Północna 2 6,25% Irlandia 2 6,25% Australia 1 3,13% Hongkong 1 3,13%
Liczba uczestników rundy: 32 zawodników Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 16 Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 16 Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 11 Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 5 Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 257 (304) Średnia liczba partii w meczu: 16,06 Najwyższe zwycięstwo: 10-3 Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3