bojach pod Budziszynem, po zakończeniu wojny, jako oficer 4 BSap bierze udział w rozminowaniu Przełęczy Dukielskiej, 1945-1947 - pomocnik szefa Wydziału Technicznego Departamentu Inżynieryjno-Saperskiego MON, 1948-1949 - kierownik sekcji Głównego Inspektoratu Inżynieryjno-Saperskiego, 1949-1951 - szef Wydziału i zastępca szefa Oddziału Technicznego sztabu Generalnego WP 1950 - skierowany do grupy Organizacyjno - Przygotowawczej WAT (podpułkownik), 1951-1954 - szef Oddziału Naukowo -Badawczego WAT, 1954-1956 - zastępca komendanta WAT ds. Szkolenia i Nauki, sierpień 1956 - awans do stopnia generała brygady listopad 1956-1967 - komendant WAT, w 1962 profesor nadzwyczajny, zasługi w rozwoju uczelni, inicjator prac naukowo-badawczych. W 1956 poparł ruch narodowo-społeczny. Polak z wyboru, opanował język polski. Pomagał prześladowanym oficerom, m.in. gen. F. Grabczyńskiemu. 1967-1968 - zastępca Głównego Inspektora Szkolenia Bojowego ds. akademii wojskowych i wyższych szkół oficerskich. Złożył dymisję i na własną prośbę w 1968 wyjechał do ZSRR.