Płaszczyzna polityczna konfliktu Różne państwa świata zajmowały odmienne stanowisko względem intifady w różnych okresach jej trwania. Państwa arabskie tradycyjnie już udzieliły poparcia politycznego i finansowego Palestyńczykom, uznając powstanie za część wojen izraelsko-arabskich. Dlatego w lutym 1988 arabskie państwa Zatoki Perskiej zaoferowały kilka milionów dolarów pomocy dla Hamasu, który rozwijał swoją działalność w Strefie Gazy. Na czele Hamasu stał charyzmatyczny duchowy przywódca szejk Ahmad Jasin, który zachęcał Palestyńczyków do nienawiści i walki przeciwko Izraelowi.

Latem 1988 Palestyńczycy stworzyli Zjednoczone Narodowe Kierownictwo Powstania, składające się z przedstawicieli wszystkich organizacji palestyńskich, w tym OWP i Hamasu, które rywalizowały ze sobą o wpływy wśród Arabów. Teraz palestyńskie organizacje miały ze sobą współdziałać, tworząc jeden wspólny front walki z Izraelczykami.

Tymczasem przywódcy Izraela stopniowo dochodzili do zrozumienia, że nie ma możliwości siłowego rozwiązania konfliktu izraelsko-arabskiego i należy poszukiwać możliwości negocjacji pokojowych.