Haubice wykorzystano na I linii obrony na skraju lasu jako artylerię towarzyszącą i przeciwpancerną. Tego dnia dywizjon posiadał łącznie 5 haubic w obu bateriach. 17 września III/40 pal wspierał pułk zbiorczy ppłk Władysława Ziętkiewicza przeciw natarciom grupy bojowej niemieckiej 1 DG. Po otrzymaniu rozkazu o oderwaniu się od nieprzyjaciela i marszu wraz z wspieraną piechotą do Janowa. Ok. godz. 17.00-18.00 w trakcie tego manewru została zniszczona bateria 8/40 pal, a ppor. Jan Puch ranny. Bateria 7/40 pal dołączyła do kolumny marszowej 24 pal i pomaszerowała w kierunku do Janowa Ostatnie walki żołnierze III dywizjonu stoczyli w rejonie Rzęsny Ruskiej 18 i 19 września, kiedy 7 bateria wpierała natarcie piechoty 24 DP na wieś i folwark Rzęsną Ruską, dwór Skitniki. Wobec słabych postępów natarcia 24 DP i braku odwodów. Wieczorem na rozkaz gen. Sosnkowskiego przekazanego przez płk Bolesław Schwarzenberg-Czernego zniszczono pozostałe haubice 7 baterii. Żołnierze przeszli nocą 18/19 września w rejon Lasów Brzuchowickich, skąd usiłowali przedrzeć się do Lwowa. Większość żołnierzy dywizjonu dostała się do niewoli niemieckiej 20 września 1939 r.
I dywizjon armat 40 pal