Niedożywienie i życie w drodze zostawiły piętno na jego ciele. Stracił ponad 11 kilo. Ale jego duch żyje pełnią życia”. Po odkryciu „magicznego autobusu” napisał swoistą deklarację niepodległości: „Dwa lata wędruję po świecie. Żadnego telefonu, żadnego basenu, żadnych domowych zwierzaków, żadnych papierosów. Totalna wolność. Esteta, podróżnik którego domem jest droga. Uciekł z Atlanty. Nie będziesz powracał, pamiętaj sobie, najlepiej jest na zachodzie. Teraz, po dwóch latach wędrówki, nadchodzi najważniejsza i największa przygoda. Ostateczny bój, aby zabić fałszywe istnienie wewnętrzne i zwycięsko zakończyć rewolucję duchową. Dziesięć dni i nocy w pociągach towarowych i autostopem przywiodło go na wielką, białą północ. Nie będzie już zatruwany przez cywilizację, od której ucieka; wchodzi samotnie w krainę, by zagubić się w dziczy. Alexander Supertramp, maj 1992”
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Wikimapia – położenie opuszczonego autobusu na szlaku Stampede Wikimapia – Detrital Wash, miejsce gdzie McCandless porzucił samochód „The Ballad of Chris McCandless” – Piosenka Ellisa Paula o Chrisie McCandlessie – artykuły McCandlessa w gazecie Emory Wheel
Kategoria:Amerykańscy autorzy pamiętników i dzienników Kategoria:Urodzeni w 1968 Kategoria:Zmarli w 1992 Kategoria:Zmarli z głodu