W 1894 r. został wicekrólem Indii. Jego kadencja przypadła na czas trudności gospodarczych i społecznych na subkontynencie. On sam nie czuł się zaś zbyt dobrze w warunkach pełnego pompy ceremoniału, towarzyszącego życiu wicekróla. W 1899 r. powrócił do Anglii i w uznaniu wybitnych zasług otrzymał Order Podwiązki (co w przypadku byłych wicekrólów stanowiło procedurę raczej rutynową).
W latach 1902–1903 stał na czele komisji badającej przyczyny kłopotów sił brytyjskich na frontach II wojny burskiej. W latach 1905–1908 był ministrem kolonii (jednym z jego zastępców był wówczas Winston Churchill). W 1908 r. przeszedł na polityczną emeryturę i osiadł w swych dobrach rodowych w Szkocji. Zmarł dziewięć lat później.
Życie prywatne 9 listopada 1876 r. poślubił lady Constance Mary Carnegie (1851–1909), córkę Jamesa Carnegie, 9. hrabiego Southesk i lady Catherine Noel, córki 1. hrabiego Gainsborough. Victor i Constance mieli razem sześciu synów i pięć córek: Elisabeth Mary Bruce (1877–1944), żona sir Henry’ego Babingtona-Smitha, miała dzieci Christian Augusta Bruce (1879–1940), żona sir Herberta Ogilvy’ego, 12. baroneta, miała dzieci Constance Veronica Bruce (1880–1969), odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego Edward James Bruce (1881–1968), 10.