Obstając przy języku czeskim jako wspólnym dla Czechów i Słowaków wszedł w spór z Ľudovítem Štúrem, który był zwolennikiem skodyfikowania osobnego języka słowackiego.
W 1849 r. został mianowany (co było uznane jako „nagroda” dla Słowaków za ich udział w rewolucji po stronie Wiednia a przeciwko Węgrom) profesorem nadzwyczajnym archeologii słowiańskiej na Uniwersytecie Wiedeńskim. Wówczas skupił się już tylko na badaniach archeologicznych.
Twórczość poetycką i publicystyczną rozwijał głównie w latach 20. i 30. Jego najwybitniejszym dziełem poetyckim był wydany w 1824 r. poemat Córa sławy (cz. Slávy dcera) obejmujący początkowo 150 sonetów w 3 śpiewach, o wyraźnych akcentach patriotycznych i panslawistycznych. Jego rozszerzone wydanie z 1832 r. liczył już 5 śpiewów, obejmujących aż 615 sonetów.
Przypisy
Linki zewnętrzne Ján Kollár – dzieła w bibliotece Polona
Kategoria:Czescy poeci XIX wieku Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Olszańskim w Pradze Kategoria:Słowaccy duchowni protestanccy Kategoria:Słowaccy poeci XIX wieku Kategoria:Słowaccy publicyści Kategoria:Słowaccy archeolodzy Kategoria:Słowaccy językoznawcy Kategoria:Urodzeni w 1793 Kategoria:Zmarli w 1852 Kategoria:Sonetyści