Wiosną 1939 roku zostały one skonkretyzowane i włączone, obok planu Worek, dotyczącego działań okrętów podwodnych, do ogólnego planu obronnego Zachód.
Według precyzowanych od wiosny do późnego lata 1939 roku planów, zagroda minowa składająca się z 300 min morskich, położonych naprzemiennie w dwóch rzędach, miała rozciągać się linią prostą od Helu w kierunku Sopotu, już poza granicą polskich wód terytorialnych. Znaczna jej część miała przebiegać w zasięgu armat kal. 152 mm z baterii im. Heliodora Laskowskiego (znanej jako bateria cyplowa), co miało uchronić ja przed przedwczesnym wytrałowaniem. Do stawiania min miał zostać użyty „Gryf” w asyście zespołu trałowców typu Jaskółka oraz kanonierek „Komendant Piłsudski” i „Generał Haller”, osłaniany przez jeden z kontrtorpedowców − wybrany do tego zadania został najstarszy z nich, „Wicher”, pozostałe odpłynęły 30 sierpnia do portów brytyjskich, wykonując plan Peking. Większość przeznaczonych do użycia z okrętów nawodnych min wz.