Chiński pop, czyli c-pop () to skrót od Chinese popular music, czyli chińska muzyka pop. Większość artystów tego nurtu pochodzi z Hongkongu, Tajwanu i Chin kontynentalnych. Pozostali pochodzą z krajów, w których duża część ludności posługuje się językiem chińskim, np. Singapur, Malezja.
Pochodzenie Chińska muzyka pop wywodzi się z muzyki shidaiqu („współczesne utwory”). Istnieją dwa podgatunki c-popu: cantopop (pop kantoński) i mandopop (pop mandaryński). Tajwański pop jest utrzymany w podobnym stylu, ale omawia się go osobno, gdyż jego korzenie tkwią w japońskim enka.
Historia Od 1920 r. do 1949 r. chińska muzyka popularna oznaczała całą współczesną muzykę śpiewaną we wszystkich chińskich dialektach w ówczesnym Szanghaju. Za jej ojca uznaje się Li Jinhuia, który wraz z Buckiem Claytonem stworzył ówczesny idiom chińskiej muzyki popularnej. Buck Clayton to Amerykanin, który zaszczepił na gruncie chińskim jazz. W latach 20. taka właśnie muzyka zdobywała popularność w nocnych klubach i salach tanecznych w dużych miastach chińskich. Wiele prywatnych radiostacji powstało, by propagować c-pop.