Niepowodzenia polskie na terenach białoruskich spowodowane były tym, że Piłsudski nie chciał rzucić silnych sił na kruche linie obronne. Duży wkład w klęskę miał też III KK, wykorzystujący słabości formacji stojących naprzeciw siebie oraz dokonujący szybkich i zaskakujących wypadów. Teraz charakter wojny zmienił się, gdyż przeniosła się on na rdzennie polskie tereny. Bug, za którym miały koncentrować się siły do kontrataku, osłaniała 4 Armia gen. Skierskiego (Brześcia broniła Grupa Poleska), której część oddziałów pod dowództwem gen. ppor. Junga wycofywała się jeszcze na Kobryń, przez co powstała luka, przez którą mogła przedostać się przez Bug radziecka 16 Armia, która mimo obrony lewego brzegu Bugu przez Polaków, 1 sierpnia zdobyła przyczółki na rzece, przez co obrona twierdzy brzeskiej zagroziła odcięciem stacjonującej tam 9 DP. W tym czasie reszta formacji Skierskiego została zepchnięta z pozycji nad górną Narwią do rejonu Czeremchy. Lokalne kontrataki poprawiły sytuację, jednak wobec rosnącego naporu wojsk wroga zdecydowano na generalny odwrót 4 Armii.
1 Armia (od 30 lipca dowodził nią gen. ppor. Władysław Jędrzejewski) także została zepchnięta znad Narwi, skąd po ciężkich walkach wycofała się pod Zambrów, ponadto jazda Gaja przedostała się pod Łomżę, silnie bronioną przez jej załogę i ewakuowaną dopiero 3 sierpnia.